|
Het ergste is dat mensen bang voor mij zijn
Limburgs Dagblad, 15/7/2004
Maastricht - De Maastrichtse Miriam El Fassih streeft er naar een ideale
moslimvrouw te worden. Daar hoort het dragen van een hoofddoek bij. Dat
stuit op weerstanden, zo is haar duidelijk geworden. Maar hoe meer
tegenstand de zeventienjarige ontmoet, des te sterker haar motivatie.
Thuis op haar kamer in Nazareth komen pas de tranen. Deze tweede
afwijzing doet Miriam El Fassih veel pijn. De zeventienjarige
Maastrichtse heeft onomwonden te horen gekregen dat ze geen stage kan
lopen bij een bedrijf in Maastricht vanwege haar hoofddoek. Ze voelt
zich aan de kant gezet. Haar kleding en uiterlijk schijnen belangrijker
te zijn dan haar kwaliteiten als aspirant-boekhoudkundig medewerkster.
Terug in de tijd. Aan het begin van het schooljaar is er een bommelding
bij Leeuwenborgh Opleidingen aan de Juliana van Stolberglaan in
Maastricht. Het gebouw moet uit veiligheidsoverwegingen ontruimd worden.
De leerlingen drommen samen op het schoolplein. Opeens fluistert een
vriendin in Miriams' oor: 'Jee, iedereen kijkt naar jou'. Ze denkt eerst
dat het inbeelding is, maar haar andere vriendinnen zien ook dat tal van
ogen op haar gericht zijn. Alsof zij de schuldige is. Ze voelt zich
vreselijk.
Het wordt Miriam El Fassih niet gemakkelijk gemaakt om volgens de
voorschriften van de koran te leven. Anderhalf jaar geleden heeft ze
besloten om strikt de regels van de islam te volgen. Daar hoort ook het
dragen van een hoofddoek bij. ,,Zo kan ik punten verzamelen. Ik wil als
mens graag goed doen en bewust moslim zijn zodat ik later naar de hemel
ga. Daarbij heeft Allah mij op de wereld gezet, dus moet ik hem ook
gehoorzamen.''
Van haar ouders hoeft ze geen hoofddoek om. ,,Ze zijn er juist op tegen!
Ze vinden het helemaal niks'', vertelt Miriam. Haar moeder heeft ook al
op haar in zitten praten haar hoofddoek alleen op straat te dragen en
niet op de stageplek. Miriam begrijpt dat haar ouders ongerust zijn over
hun dochter. Maar zij wil geen water bij de wijn doen wat haar geloof
betreft.
,,Natuurlijk heb ik er wel eens aan gedacht om dan toch maar mijn
hoofddoek af te doen.
Maar ik heb het recht om een hoofddoek te dragen. Dat mag ik van de wet
in dit land. Het wordt een principekwestie. Hoe meer tegenstand en
commentaar ik krijg, des te meer gemotiveerd ik ben. Ik zie dit als een
test die ik moet doorstaan. Daarnaast ken ik moslimmeisjes die wel met
een hoofddoek geaccepteerd worden. Dat geeft hoop.''
Miriam ziet wel in dat voor het uitoefenen van veel beroepen het dragen
van een hoofddoek een belemmering vormt. Eerst wilde ze een juridische
opleiding volgen maar voor de rechtbank werken met hoofddoek op kan niet.
Ze wilde naar de hotelschool, maar zij beseft ook dat ze niet met een
hoofddoek op in de horeca kan werken. Daarom koos ze voor de opleiding
boekhoudkundig medewerker waar ze geen representatieve functie heeft. ,,Daar
zou het dragen van een hoofddoek toch geen probleem moeten zijn'',
redeneert Miriam.
Ook als het toch aanleiding tot problemen in de toekomst blijft geven
blijft ze volharden. Daar staat ze stevig genoeg voor in haar schoenen.
Aanvankelijk niet, moet ze toegeven. Miriam vindt het vreselijk dat ze
vaak buitengesloten wordt. Voordat ze haar haren bedekte, werd ze op
straat spontaan aangesproken. Nu gebeurt dat nog maar heel sporadisch.
Begrijpelijk, maar iedereen mag haar aanspreken. Haar spontaniteit heeft
ze niet verhuld. ,,Maar het allerergste is dat mensen soms bang voor mij
zijn. Ik doe toch niemand kwaad!''
|
 Geen
hoofddoekjes in Haagsche Lounge
Kamer
laat hoofddoek ongemoeid
Leefbaar
krijgt geen steun voor hoofddoekjesverbod
Hoofddoek
/ Ik zou jullie nooit als docent willen
School
mag hoofddoek verbieden
Leerlinge
mag weer in klas met hoofddoekje
|
